Zondag 15 juni 2025 Haast op de evenaar 23 km
Een nieuwe trip door Latijns-Amerika is woensdag begonnen met een vlucht van Amsterdam naar Rio de Janeiro. Samen met Ine en Marcel maak ik deze reis. Donderdag hebben we in de ochtend een leuke rondleiding gehad per fiets van een Nederlandse gids. Door de regen was de trip afgezegd. Wij hadden dat niet gezien en omdat er nog 5 andere toeristen waren ging de rondleiding toch door.
De rondleiding ging van Copacabana, via een besloten baai aan de voet van het Suikerbrood en een bijzondere begraafplaats, naar Rodrigo de Freitas Lagoon en Ipanema. De gids gaf veel informatie over de geschiedenis van Copacabana, Ipanema en Rio de Janeiro. Omdat de rondleiding laat begonnen was, hadden we in de middag maar net genoeg tijd om nog naar en door het centrum van Rio de Janeiro te fietsen.
Het centrum van Rio had een totaal andere sfeer dan de rondleiding in de ochtend. Op het einde van de middag moesten we ons haasten om voor de zonsondergang terug in ons hotel in Copacabana te zijn.
Vrijdag was het prachtig zonnig weer en zijn we in de ochtend naar Corcovado gefietst. Op de ruim 700 meter hoge rotspiek staat daar het bekende Cristo beeld. Op de top was het heel erg druk. Het uitzicht van de top was supergaaf. Terug in ons hotel bleek dat een late checkout niet mogelijk was. We moesten ons haasten om voor 12 uur onze spullen in te pakken.

In de middag zijn we naar het strand gewandeld en in de avond hebben we 2 taxis naar het vliegveld genomen voor een vlucht naar Belém. Om 2 uur in de nacht kwamen we aan in Belém. Gelukkig was het maar ruim 1 kilometer fietsen naar ons hotel.
Na een korte nacht in het hotel waren we gisteren toch al vroeg weer op pad. Na een uur fietsen kwamen we bij een haven waar we tickets voor de boot naar Santana konden kopen. De boot vertrok vanuit een andere aanlegsteiger aan de andere kant van het centrum. Dat kwam heel goed uit. Zo hadden we nog tijd om rustig wat te eten en boodschappen te doen. En ondertussen zijn we door de fraaie oude stad gefietst. In de verte zagen we allemaal moderne flatgebouwen, maar in de sfeervolle oude stad waanden we ons in een derdewereldland.
Gisteren vertrok om 12.30 uur de boot naar Santana. Op de tweede verdieping hebben we een eenvoudige 3 persoons hut met douche en wc. De meeste passagiers slapen in hangmatten op het overdekte dek voor onze hut. Net als gisteren in de middag kijken we ook vandaag de hele dag naar het regenwoud op de oevers. Vanaf Belém varen we door de delta van het Amazonegebied. In deze delta ligt een eiland zo groot als Zwitserland, waar we omheen moeten varen om aan de noordzijde van de Amazone rivier te komen.

In het regenwoud zien we op de oevers veel paalwoningen. Vanaf de huisjes vertrekken veel kano´s en kleine bootjes. Soms meren ze aan bij onze boot om bijvoorbeeld garnalen te verkopen. Soms gaan ze achter de boot varen in de hoop dat iemand bijvoorbeeld zakken chips in het water zal gooien.
Een Braziliaanse vrachtwagenchauffeur heeft met een app op zijn telefoon Engels leren spreken. Hij woont ongeveer 1000 kilometer ten zuiden van Belém. Meestal heeft hij ritten naar het zuiden. Dan moet hij vaak eerst 2500 kilometer naar het zuiden rijden en daarna weer terug. Hij slaapt s ´nachts in hotels en overdag kan hij ongeveer 800 kilometer afleggen. Nu is hij op weg in het Amazonegebied en moet hij materieel afleveren voor het verbeteren van een brug op die weg.

Een andere Braziliaan maak een filmpje van ons om thuis te laten zien dat er mensen aan boord zijn die hem niet kunnen verstaan. Verder maak ik ook nog een praatje met een vrouw die in Kourou woont. Kourou ligt op onze route midden in Frans-Guyana. Mijn Frans is niet zo goed en mijn Braziliaanse Portugees nog minder. Het wordt daardoor een wat raar en kort gesprek.
De boot komt met vertraging aan. Als we de boot verlaten hebben we minder dan een uur voor de zon ondergaat. We fietsen stevig door en maken alleen bij het monument op de evenaar een korte stop. De straatverlichting is al aan op het moment dat we de stad in rijden. Gelukkig hebben we al een hotel gevonden voor het echt helemaal donker is.


In het begin van de avond wandelen we naar de oever van de Amazone. Rond het fort is het gezellig druk. Veel jongens zijn aan het vliegeren, een groepje is aan het dansen en er zijn veel eettentjes. Op een plaats bestellen we stokjes vlees van de BBQ, bij de buren bestellen we friet en weer een stalletje verder haal ik een fles cola. Daarna wandelen we nog langs het fort dat verlicht is.

Woensdag 18 juni 2025 Gaucho´s 95 km 456 hm
Veel wegen lopen er niet door het Amazonegebied naar het noorden. Misschien zijn er altijd nog maar 2 wegen naar het noorden. In 1993 heb ik de weg van Manaus naar Venezuela gefietst en nu fietsen we van Macapa naar Suriname en door naar Guyana. Ik had deze route in 1993 al willen fietsen, maar mijn reisgenoot wilde toen liever naar Manaus fietsen. Nu ruim 30 jaar later ga ik dan toch eindelijk naar Suriname fietsen.


We verwachten niet dat er veel te zien is langs deze route in Brazilië, maar hopen dat het een leuke route is om naar Suriname te fietsen. Tot nu toe hadden we een prima asfaltweg met vluchtstrook. Op de weg is een nieuwe asfaltweg aangebracht. Op de vluchtstrook ligt er soms alleen het oude asfalt en soms ook nieuw asfalt. Als er te veel rommel of takken op de vluchtstrook ligt moeten we even op de hoofdbaan fietsen.
Dit ging de eerste fietsdag niet goed. Op een stukje met veel bomen langs de weg wilde ik de vluchtstrook verlaten zoals ik al vele tientallen keren had gedaan op die dag. Helaas bleek de weg super glad door algen. Ik gleed onderuit op het hoogteverschil tussen het oude en het nieuwe asfalt en hoorde Ine en Marcel achter me ook vallen. Nu zitten we onder de blauwe plekken en schaafwonden.

We hebben ook last van de bijwerkingen van de malaria tabletten. Ine en Marcel moeten elke nacht tien keer rennen naar de wc. We zijn nu gestopt met de malaria tabletten, want zo kunnen we niet verder fietsen.

We zijn bij een pousada in de vorm van een klein beach resort. Het strandje en boulevard zijn aan de overzijde van de straat. We hebben een kamer aan een prachtige kleine tuin met een mini zwembad. Om 6.30 uur komt iemand ons ontbijt klaar maken. Brood met ham en kaas, plus ook omelet, fruit, yoghurt en koffie. Heel erg lekker.
Om 7 uur rekenen we af. Gisteren hebben we onze was in de wasmachine gewassen en daarna in de droogtrommel gedroogd. Ook waren we al rond 12 uur bij het hotel. Maar op de rekening staan nu alleen 5 blikjes frisdrank voor 30 Real. Ik geef een briefje van 100 Real. De vrouw heeft geen wisselgeld en dat komt goed uit, ze mag alles houden.
Het is zonnig vandaag. De eerste kilometers fietsen we door bos waardoor we in de schaduw fietsen. Daarna is het nog lange tijd redelijk koel. Althans ik vind het koel, Ine en Marcel hebben het al snel warm. Ze zijn ook niet fit. Bergop duw ik Ine vaak een stukje omhoog.
De afgelopen dagen zagen we veel bomenplantages. Vandaag zijn er vooral veeboeren. Lange tijd zien we echter geen koeien. Halverwege de ochtend ziet Marcel plotseling een grote stier staan. Een paar kilometer verder komen we bij een palmenlaan die naar een rancho loopt. Hier zijn 2 mannen te paard -gaucho´s- een groep koeien bij elkaar aan het drijven. We maken een paar foto’s en we weten niet of het door onze aanwezigheid komt, maar de koeien slaan op hol. De gaucho´s gaan er achteraan en kunnen opnieuw beginnen met het opdrijven van de koeien.

In de zon is het heet geworden op het einde van de ochtend. We zijn blij als er ook enkele wolken komen. Bij een bushokje gaan we op een bankje lekker in de schaduw liggen. We komen erachter dat we te weinig water bij ons hebben. We hebben ook de hele ochtend geen enkel dorp met winkeltje gezien. We moeten de komende uren zuinig met ons water omgaan.
Op 16 kilometer voor ons einddoel voor vandaag schuilen we weer bij een bushokje voor de bloedhete zon. Als er een auto de weg naast het bushokje in rijdt, roept Ine of ze water voor ons hebben. De auto rijdt eerst voorbij maar komt even later terug. Hij heeft geen water maar wel voor ons alle drie een plastic bekertje met frisdrank. Hij vertelt dat er een kilometer verderop een winkeltje is waar hij de fles frisdrank heeft gekocht.

Een andere taal dan Portugees wordt er niet gesproken. Ik ben ook niet goed in talen, maar het lukt me deze reis meestal best aardig om me verstaanbaar te maken. Natuurlijk heb ik nu een vertaalapp, maar de eerste keer in Brazilië lukte het me nooit om met de paar Spaanse worden die ik ken, me verstaanbaar te maken. Ine en Marcel spreken geen Zuid Europese talen, dus ben ik in ons gezelschap met de kennis van meer dan 1 Portugees woord de expert.
Bij het winkeltje iets verderop kunnen we even bijkomen van koud water en frisdrank. Ook in de laatste kilometers stoppen we nog een keer om iets te drinken. Voorin Tatarugalzinho staat een apart beeld van een grote schildpad. Boven een winkeltje bij het centrale plein is een hotel. De receptie is in de winkel. Het hotel wordt gerenoveerd. We hebben de mooiste en goedkoopste kamer tot nu toe op deze reis.

In het begin van de avond ga ik met Marcel een rondje door het dorp lopen. Op het centrale plein wordt een work out gedaan op muziek. Ook is er een Maria aanbidding. Er staat ook een bord van een pizzeria met een telefoonnummer erop. We kunnen het nummer niet bereiken. Bij de receptie van ons hotel vragen we of ze voor ons 3 pizza´s kunnen bestellen. Na vele telefoontjes en appjes lukt het de man bij de receptie om de pizza’s te bestellen.
Om 20 uur komen de pizza’s. Het eten onderweg is meestal prima, maar wel bijna altijd hetzelfde. We zijn blij dat we nu iets anders kunnen eten. Erg fit zijn we nog steeds niet en 2 pizza’s gaan morgen onder de snelbinder mee achter op de fiets.

Zondag 22 juni 2025 Schoolbus op rode weg 113 km 1698 hm
Na de fraai gerenoveerde kamer in Tartarugalzinho, hadden we donderdag in Amapa een eenvoudige kamer aan een groot overdekt terras op de eerste verdieping. Vrijdag hadden we 2 kamers in Calcoene aan een fraaie tuin, waar we ook heerlijk hebben zitten eten.
Gisteren was er geen hotel op onze route. Bij een wegrestaurant zijn we gestopt en hebben we gevraagd of we in het restaurant konden overnachten. Achter in het grote overdekte terras heb ik mijn tent voor Ine en Marcel opgezet. Dit punt op de fietsroute was de reden waarom ik als noodvoorziening de tent heb meegenomen. Mijn tent is te klein voor 3 personen. Ik heb op een bankje geslapen.

Als ik wakker word hoor ik in de verte brulapen. We zijn midden in het tropische regenwoud. Er zijn hier in het bos meer geluiden dan de afgelopen dagen, maar voor in het regenwoud vinden we het nog steeds een beetje stil.
Op het damestoilet zit een hele grote kleurige mot. Voor we vertrekken ontbijten we met de spullen die we gisteren gekocht hebben. Net voor de vertrekken gaat het restaurant open. In het winkeltje bij het restaurant koop ik 2 stukken cake.

Na 5 dagen met strak asfalt, hebben we gisteren een rode kleiweg gekregen. Ik zeg kleiweg, maar de weg is verbeterd met grind, zodat je hier ook met regenweer kunt rijden. Na 5 dagen makkelijk fietsen kregen we gisteren ook steeds meer heuveltjes. Deze rode weg roept bij mij herinneringen op aan 1993 toen de weg naar Manaus nog een rode kleiweg was. De weg waar we nu fietsen is inmiddels ook bijna geheel geasfalteerd, behalve dus het deel waar we nu fietsen.
Vandaag gaat het verder met hele pittige heuveltjes met soms wel 18% stijging. Ine is al bijna een week niet fit. Tel daarbij op de tropische warmte en zware heuvels op een grindweg en Ine zal vandaag moeten gaan liften. Samen vertrekken we. Ik duw Ine de eerste heuvel op en Marcel de tweede. Halverwege de derde heuvel komt er verkeer uit het zuiden. Bij een schoolbus steek ik mijn duim omhoog. De chauffeur maakt met een gebaar duidelijk dat hij op deze steile berghelling niet kan stoppen, maar dat hij boven zal stoppen. Marcel is al bijna boven aan de heuvel en ik roep naar hem dat de bus boven op zal stoppen. Marcel roept daarna dat de bus boven niet stopt en even later roept hij dat de bus toch net over de heuvel is gestopt. Ine en Marcel kunnen gratis mee tot aan Oiapoque.

Ine kan het nu rustig aan doen en ze blijkt precies op tijd een lift hebben gekregen. Ik fiets alleen verder en kan meteen vol aan de bak. Twee kilometer verder heb ik al 11 kleine pittige heuveltjes beklommen. Op kilometer 20 van vandaag kom ik bij het laatste winkeltje/restaurant van vandaag. Hier hadden we volgens planning willen overnachten. Ik ben blij dat we eerder zijn gestopt, want deze plek is minder fraai. Ik koop 3 blikjes cola en fiets verder.
Gelukkig zijn er na het winkeltje minder steile hellingen. Ik kan even heerlijk toeren over een rode hobbelweg door prachtig tropische regenwoud. Af en toe zitten er veel kuilen in de weg. Soms is er een stukje wasbord. Heel glad is de weg nooit en heel slecht is de weg ook nooit. Bij de vele smalle houten bruggen moet ik steeds goed opletten om op de houten planken te blijven fietsen
.
Af en toe vraagt er iemand waar ik naar toe ga. Er wordt steeds meer Frans gesproken. Lange tijd fiets ik door een reservaat. Ik dacht dat het een natuurreservaat was, maar het lijkt meer op een Indianenreservaat. Als ik tenminste Indianen nog Indianen mag noemen. Af en toe zijn er dorpen.
Rond de middag is het over met het rustige toeren door het regenwoud. Het begint te regenen. Een half uur lang sta ik onder mijn paraplu langs de weg te schuilen. Op een gegeven moment vind ik dat ik al veel te lang sta te wachten. Dan doe ik mijn regenbroek en regenjas aan en fiets verder. Niet veel later is het weer droog en doe ik het regenpak weer uit. Kort daarna sta ik opnieuw onder mijn paraplu te schuilen.

Midden op de middag is het iets langer droog. Dan vliegen paragliders voor de tweede keer vandaag over me heen. Vanaf 16 uur regent het bijna de hele tijd. De laatste 6 kilometer regent het hard. Met mijn regenpak aan probeer ik een paar kilometer met de paraplu in de hand te fietsen. Dat gaat even goed tot de weg te lastig wordt. Op het einde van de middag kom ik bij een resort aan dat deels op het water is gebouwd.
Terwijl ik bij de receptie zit te wachten op mijn kamer, komen de paragliders aan. Eén man spreekt een beetje Nederlands en Engels. De man vertelt dat ze vanaf midden Brazilië naar Cayenne trekken met de paragliders. Vanmiddag moesten ze stoppen door de regen.
Onder het avondeten heb ik app contact met Marcel. Zij zitten 27 kilometer verderop. Morgen fiets ik naar ze toe en dan fietsen we samen naar Frans-Guyana.

Tijd dus om de balans op te maken voor het eerste land op deze trip. Ik heb 735 kilometer gefietst met 4958 hoogtemeters.
De hoogtepunten waren:

We zijn 12 nachten in Brazilië geweest. Eén nacht hebben we op de boot in een hut geslapen, één nacht hebben we in een restaurant geslapen en de overige nachten in hotels. Voor de 11 hotels hebben we gemiddeld € 71 per nacht betaald. Per persoon is dat € 23,66 per nacht. Voor het eten en drinken hebben we per persoon € 15,41 uitgegeven. We hebben ook nog € 11,22 per persoon per dag uitgegeven aan paraplu en apotheek (€25), boottocht (prijs hut bij overnachtingen) € 128, taxi van en naar vliegveld Rio € 128, Rio by bike € 91 en entree Corcovado € 32.
Alles bij elkaar hebben we in Brazilië per dag per persoon € 88,23 uitgegeven.