Zaterdag 28 juni 2025 Suriname 48 km 169 hm 
Voor we Frans-Guyana verlaten fietsen we eerst langs een boulangerie. Ine en Marcel kopen een stokbrood en nog een paar lekkere dingen voor onderweg. Een kilometer verder naar het zuiden staat een man naar ons te zwaaien. Hij kan ons in een korjaal naar de andere zijde van de Marowijne rivier brengen. Hij staat voor de ingang van het douanekantoor. Daar moeten we in ieder geval naar toe. De bootsman wijst ons de weg om te voorkomen dat we met zijn concurrent naar de overzijde varen. Ook vertelt de man dat de auto-ferry’s vandaag niet varen. Omdat we gisteren op internet zagen dat de ferry wel zou varen, hebben we dit ook aangegeven op het IFC-formulier.
Nadat we een uitreisstempel hebben gekregen bij de douane, stappen we in de houten korjaal. Als we bijna halverwege de Marowijne rivier zijn draait de boot om. We gaan eerst nog een paar extra passagiers ophalen. Het is allemaal een heel relaxed sfeertje en niemand klaagt over de kleine vertraging. Aan de overzijde is het douanekantoor nog niet open. Na 10 minuten wachten gaat het kantoor open. Hier geven we onze paspoorten en een uitdraai van onze visa af. Deze worden gestempeld. Daarnaast moeten we de qr-code laten zien die we hebben gekregen na het invullen van het IFC-formulier.
Na de douane fietsen we Albina in. Bij de enige pinautomaat is helaas het geld op. Iemand vertelt ons dat er op Albina geen andere automaten zijn, maar verderop bij een Chinese winkel kunnen we waarschijnlijk ook contant krijgen met 
een pinpas. Helaas werkt dat ook niet. De volgende tip is een autohandelaar, die we niet kunnen vinden. Gelukkig kunnen we bij een supermarkt inkopen betalen met euro’s. Alle winkeleigenaren lijken hier Chinezen te zijn. De Chinezen zijn hier al heel lang, maar sommige spreken geen of heel slecht Nederlands.
Eenmaal op weg gaat het fietsen makkelijk over een uitstekende asfaltweg. Er wonen veel meer mensen langs de weg dan in Brazilië en Frans-Guyana. Soms staan er prima huizen, maar er zijn ook heel veel kleine slecht gebouwde huisjes. We zien nu veel meer leven langs de weg. Soms komt er iemand uit het bos lopen die daar ergens net een bad genomen heeft, anderen staan in een open keuken te koken en weer anderen staan met handelswaar langs de weg. Ik denk dat veel houten huizen langs de route van Marrons zijn. Dit zijn de nazaten van tot slaaf gemaakten die het bos in zijn gevlucht om aan de verschikkingen van de plantages te ontkomen.
Na een uurtje fietsen stoppen we bij het Moiwana Monument. Hier zijn op 29 november 1986 in de oorlog 38 slachtoffers gevallen. Na deze pauze nemen we nog een kleine drinkpauze voor we Moengo binnen fietsen. In Moengo fietsen meteen door naar een bank. Hier zien we wel mensen geld uit de pinautomaat halen. Ons lukt dat eerst niet, totdat iemand ons vertelt dat we maximaal 4000 Suriname Dollars kunnen pinnen. Ik krijg zowel met creditcard als met pinpas geen geld. Marcel lukt het wel om geld te pinnen.
Nu we geld hebben moeten we op zoek naar een overnachtingsadres. Het huis dat we doorgekregen hebben van de
collega van Marcel is helaas bezet. Van omstanders krijg ik een tip, maar die blijkt al snel niet meer nodig. Marcel heeft nog een adres doorgekregen en daar kunnen we overnachten. In een leuke Surinaamse woning boven een winkel krijgen we alle ruimte. Aan de straatzijde is een heerlijk groot terras waar we de rest van de middag en avond zitten. Op het einde van de middag komt er een stoet voorbij met fraai aangeklede mannen en vrouwen die muziek maken.
De eigenaresse van de woning die we huren is denk ik een Javaanse vrouw. Ze vertelt ons dat er iets verderop een warung is. Dit is een Javaans eettentje. Helaas blijkt het in de avond gesloten te zijn. Op een andere plaats kopen we bij een stalletje friet en een soort van kippengehakt/worstjes. Al met al krijgen we op onze eerste dag in Suriname al het een en ander te zien van multi-culti Suriname.
Maandag 30 juni 2025 Plantages 72 km 42 hm
Gisteren zijn we naar Paramaribo gefietst. We verblijven in een woonwijk in het zuiden van de stad en zijn te gast bij Jerrel. Dit is een collega van Marcel, die terug wil keren naar Suriname. Jerrel wil het huis gaan opknappen en verbouwen. Naast het huis onder een afdak is een heerlijke plaats om te zitten. Hier ontbijten we dan ook. Na het ontbijt vertrekken we richting Paramaribo.
We hebben een track die door de stad gaat naar het noorden en door Commewijne. Op het moment dat we langs de Centrale Markt fietsen, zie ik links van me zoveel mooie houten gebouwen dat ik eerst nog een extra rondje door de stad wil fietsen voor we verder fietsen naar Commewijne. Tussen de witte huizen staat een fraaie houten kerk. En even later zien we de Sint Petrus en Paulus Basiliek. Dit is een mooie 19e-eeuwse houten kathedraal. Ook het interieur is helemaal van hout. Heel bijzonder en fraai.
Vervolgens komen we op het Onafhankelijkheid plein. Achter het beeld van Johan Adolf Pengel staan 3 prachtige gebouwen. En even later staan we bij Fort Zeelandia. Na de “sightseeing tour” fietsen we de stad uit. Eerst is het nog druk op de weg, maar dat wordt snel minder. Niet veel later steken we met een korjaal de Surinamerivier over. Onze bootsman loopt, net als veel Surinamers, met een vogelkooi. De vogelkooi gaat mee met de overtocht. In de rivier zien we houten zeeschepen liggen. De aanlegsteiger aan de overzijde is bij de visafslag. Als we ons bootje verlaten moeten we over de platvissen stappen, die hier op de grond liggen. Er worden een paar vissersboten gelost
Op de splitsing van de Surinamerivier en de Commewijnerivier ligt fort Nieuw Amsterdam. Midden in het fort is het Lalla Rookh Plein met de tekst 5 juni 1873, voor altijd de dag van aankomst in Suriname. Hier staat op een bord aangeven welke schepen Hindoestaanse contractarbeiders hebben aangevoerd. Het openluchtmuseum bezoeken we niet, maar voor de ingang kopen we een paar flesjes frisdrank bij een warung.
Zes kilometer verder naar het oosten nemen we de afslag naar de oude suikerrietfabriek bij Marienburg. De fabriek is niet meer in gebruik. Op het terrein is een monument ter nagedachtenis van een opstand van Javaanse en Hindoestaanse contractarbeiders met de oude fabriek op de achtergrond. Er loopt een gids rond. We geven aan dat we geen rondleiding willen. Terwijl we rustig rondkijken geeft de man toch allemaal informatie over het verleden van de fabriek.
Terug bij de Commewijnerivier nemen we een bootje naar Frederiksdorp. Frederiksdorp is een gerestaureerde plantage die is omgebouwd tot resort. We gaan er eerst lekker lunchen op het terras bij het zwembad. Na de lunch krijgen we een rondleiding. We krijgen een kaart te zien uit 1840 waarop alle bijna 1000 plantages zijn ingetekend. Elke plantage is 600 meter breed en 5 kilometer diep. Op de kaart staat ook aangegeven wat er werd verbouwd en dat er veel plantage weer verlaten waren of braak lagen. Er ligt ook een grote pan waarin het suikerriet gekookt werd. Soms werden er ook opstandige slaven in gekookt. Een pijnlijke doodstraf lijkt me.
Na een kilometer fietsen naar het westen nemen we weer een bootje met dezelfde bootsman terug naar de zuidoever van de Commewijnerivier. Verder op onze route, uit een ANWB-reisgidsje, slaan we de afslag naar koffieplantage Katwijk en Wederzorg over. De zon schijnt lekker en we gaan op zoek naar een supermarktje -natuurlijk met Chinese eigenaar- waar we even in de schaduw een koude frisdrank kunnen drinken. De Chinese man achter de kassa spreekt geen Nederlands. Wij vragen ons af hoe je hier kunt leven zonder de taal te spreken.
In Tamanredjo komen we weer op de Oost-Westverbinding. Hier gaan we nog een keer iets drinken, zodat we ook naar een toilet kunnen. Gisteren waren we hier ook en net als gisteren zien we zware regenbuien in het zuiden. Bij ons blijft het gelukkig bijna helemaal droog. Vlak voor Paramaribo nemen we de afslag naar Peperpot. Dit is een deels gerestaureerde oude koffieplantage. Op het terras bestellen we hier een kokosmilkshake.
Gisteren zijn we via de indrukwekkend hoge Jules Wijdenboschbrug de Surinamerivier overgestoken. Aan één zijde van de brug met 6% stijging ligt een smal fietspad. Het uitzicht vanaf de brug was geweldig, maar het was ook wel een enge brug. De fietstassen waren net iets te breed om er te kunnen fietsen. Het brugdek op het fietspad bestaat uit allemaal tranenplaten. Een deel van die tranenplaten zijn niet vastgeschroefd. Dus hadden we het gevoel dat we elk moment naar beneden konden storten. 
Vandaag nemen we bij Meerzorg als alternatief voor de brug een bootje naar de overkant. Ine heeft daarna geen zin meer om nog door het stadscentrum te fietsen. We fietsen terug naar de woning van Jerrel. Jerrel heeft heerlijk gekookt voor ons. Eindelijk weer eens lekker veel groente. In de avond zijn Marcel en Jerrel nog lange tijd druk bezig om weer waterdruk in huis te krijgen. Ondertussen douchen we met 2 flessen water.
Vrijdag 4 juli 2025 Rijstvelden 94 km 36 hm
Dinsdag zijn we met de taxi naar Paramaribo gegaan. De viering van Keti Koti viel ons tegen, maar we hebben wel heerlijk uitgegeten op het terras van Fort Zeelandia. Woensdag zijn we tot 15 kilometer ten westen van Groningen gefietst. Daar hebben we overnacht in het fraaie landhuis van Linde´s Lust. Gisteren zijn we naar Totness gefietst.
We verblijven in het goedkoopste hotel tot nu toe. Hoewel we een heerlijk zitje buiten voor onze huiskamer en keuken hebben, is het binnen toch wel te zien dat dit wel een erg goedkoop hotel is. Het is niet smerig, maar het bed en beddengoed is zo oud dat we toch maar op onze eigen lakens zijn gaan liggen. Ook de inrichting van onze keuken, kamer en badkamer ziet er beroerd uit. Toch is het voor ruim 20 euro voor 3 personen een uitstekende plek.
Om half zeven krijgen we een ontbijtje van een broodje met kaas en een broodje met gebakken ei. Dit eten we op terwijl we buiten voor ons huisje zitten. Daarna fietsen we weer verder naar het westen. Totness is een dorp en tevens de grootste plaats in de provincie Coronie. In het begin van het dorp staat een prachtige oude houten kerk met een paar statige oude houten gebouwen. Nu we door de rest van het dorp fietsen zien we veel oude houten huizen. Veel van deze huizen zijn ooit prachtige kleine houten huisjes geweest. Helaas zijn veel van deze huizen nu in verval. Enkele huizen zijn al ingestort door het gebrek aan onderhoud.
Het wegdek op de oostwest-verbinding is vaak goed, maar af en toe zitten er hele slechte stukken asfalt. Ik fiets op kop en roep dan naar achteren waar de gaten, hobbels, kuilen of andere problemen zitten. Soms roep ik maar dat er overal gaten zitten en dat ze op moeten letten. Na een tijdje zien we geen huizen meer langs de weg. Soms lijkt het wel dat we tussen moerassen door fietsen. We zien veel vogels en af en toe een aangereden slang op de weg.
Met de wind in de rug fietsen we snel door vlak land. Na een paar uur fietsen zijn we in de provincie Nickerie. We komen door allemaal prachtig groene rijstvelden. Een paar kilometer voor Wageningen is een klein vliegveld. Hier zien we een oude dubbeldekker opstijgen. Er staat ook een oud bord met Surinam Sky Farmers. Hier worden onder begeleiding van Wageningen in Nederland de rijstvelden met het vliegtuig bemest en bespoten. Aan het einde van de airstrip is een klein winkeltje. De balie is voorzien van traliewerk tegen de dieven, zo vertelt de Hindoestaanse eigenaresse. We bestellen er een apart broodje en wat te drinken.
Eenmaal weer op weg meten we de breedte van het rijstveld op. Dit is een veelvoud van 600 meter breed. Het lijkt er dus op dat dat nog steeds de indeling is van de oude plantages, die waren immers 600 meter breed en 5 kilometer diep. Als we Klein Henarpolder naderen zien we al op grote afstand de 2 portalen van de oude hefbrug over de Nickerie-rivier. Uiteraard werkt de ophaalbrug niet meer. Net na de brug kopen we in een winkeltje wat kaas voor de lunch. Iets verderop gaan we in de schaduw van het afdak van een nieuw tankstation zitten lunchen.
Na de lunch naderen we al snel ons einddoel van vandaag. Bij een Hindoetempel nemen we nog een kleine pauze. Daarna fietsen we door de dorpen Paradise en Longmay naar Nieuw Nickerie. We zitten hier midden in de rijsthoofdstad van Suriname. Deze stad ligt ver in het westen en ziet er veel beter uit dan Albina in het oosten van het land. We nemen een kamer in het Residence Inn met balkon met uitzicht op het Brassaplein en Volksplein.
Op het eind van de middag lopen we een stukje door het dorp en drinken in een leuk café iets. Op weg terug naar het hotel doen we nog wat boodschappen, uiteraard bij een Chinese supermarkt. Na een week Suriname hebben we alleen nog maar Chinese supermarkten gezien. De rijsthandel is denken we Hindoestaans en de eettentjes Javaans.
In het begin van de avond komen er allemaal eettentjes tussen het Volksplein en het Brassaplein. We wandelen er tussendoor, maar gaan toch terug naar ons hotel. Hier kunnen we heerlijk op het terras zitten om te eten. Ine besteld een salade, Marcel bami en ik Hong Kong nasi. Heerlijk is het eten en we kunnen ook nog een ijsje als toetje krijgen.
Morgen fietsen we vroeg in de ochtend naar de grens met Guyana. We hebben dan 514 kilometer gefietst met 415 hoogtemeters. Van de 7 nachten in Suriname hebben we 3 nachten bij Jerrel geslapen en de overige 4 nachten in hotels. De hotels waren gemiddeld € 62,50 per nacht voor een driepersoonskamer.
De hoogtepunten waren:
* Paramaribo, met de vele houten huizen, kerken en Fort Zeelandia
* Fietstour langs Fort Amsterdam en plantages
* Multiculti inwoners
Ook fraai waren:
* Overnachten bij Jerrel in woonwijk Paramaribo
* Houten huizen en kerk Totness
* Overnachten in Linde’s Lust (landhuis)
* Rivieren oversteken met korjaal
Alles bij elkaar hebben we in Suriname per dag per persoon € 74,59 uitgegeven.
* Vliegreis €1510 verdeeld over 38 nachten € 39,74
* Eten en drinken € 18,81
* Overnachten € 11,90