Zaterdag 12 juli 2025 Trinidad 68 km 1384 hm
Gisteren was het weer een heel avontuur om van Guyana naar Trinidad te vliegen. Eerst bleek de taxi niet geschikt om fietsdozen mee te nemen. De jonge taxichauffeur had eergisteren nog uitgelegd dat de taxi zo duur was omdat we ook 3 fietsdozen mee willen nemen. En toen kwam diezelfde jonge man toch met een gewone personenauto waar niet 1 fietsdoos in kan. Ik heb meteen het gevoel dat hij ons 3 taxi’s wil aansmeren om zo meer geld te verdienen. Toen ik vertelde dat de taxi niet goed was, kwam de taxichauffeur niet met een oplossing. Hij zei alleen dat de dozen niet in de taxi konden. Ok, toen zijn we weer terug gewandeld naar de taxistandplaats. Daar hadden we al snel een busje gevonden, maar ondertussen kwam ook onze eerste taxichauffeur aanrijden. Alles moest blijkbaar toch via hem lopen. De prijs was inmiddels weer 20 euro duurder geworden, maar we waren toch redelijk op tijd op weg.

De weg naar het vliegtuig was er één met heel wat hobbels en gaten. Toen we aankwamen regelde de taxichauffeur een man met een karretje. Ja, ja, dacht ik meteen, die wil ook nog geld verdienen aan ons. De taxichauffeur begon ook te klagen dat er een stoel was afgebroken door onze fietsdozen. Daar wilde hij geld voor hebben. Ik dacht meteen opdonderen meneer de oplichter. Ik heb hem verteld dat we al veel te veel voor de taxi hebben betaald en ik ben weggelopen. Daarna heb ik hem niet meer gehoord.
Op het vliegveld kwam iemand vragen bij de incheckbalie wat er in de dozen zit. We hebben een paar kijkgaten gemaakt en hebben verteld dat we fietsen bij ons hebben. We moesten de dozen laten sealen. Heel fijn, daar kwam nog 20 dollar per stuk bij voor het sealen per fiets. Daarna mochten we achteraan in de rij aansluiten. Als laatste passagiers mochten we richting de douane.
In Trinidad moesten we een lijstje invullen. Daarna waren er een paar rijen voor de douane. Bij de laatste rij moesten onze fietsen gescand worden. Al met al duurde het best lang bij de douane. Maar we hadden wel meteen het gevoel dat we in een veel rijker, netter en beter georganiseerd land aankwamen. Een taxichauffeur kreeg opdracht om ons voor 20 dollar naar het 2 kilometer verderop gelegen hotel te brengen. Toen de man onze spullen ging inladen pasten onze fietsdozen niet in de auto. Pure onwil, dachten we meteen. Hij wil ons 3 taxi’s aansmeren. Dat leek ons een beetje te gek voor 2 kilometer, dan hadden we beter kunnen lopen. Maar we gingen even zelf aan de slag met het schuiven van de stoelen en ja hoor, alles bleek er toch in te passen.
Al voor 7 uur zitten we aan het ontbijt vandaag. Ine wil graag vroeg vertrekken. Bovendien is het in een tropisch klimaat altijd verstandig om vroeg te vertrekken. Het is dan nog niet zo warm en later op de dag is er meer kans op regen. Nu vind ik het wel lekker om met 30 graden of meer te fietsen, maar Ine en Marcel hebben daar toch iets meer last van.

Van Piarco naar Arima blijven we nog ten zuiden van de bergen. Toch zitten er al een paar steile heuveltjes in onze route. Zodra het bijna 10% of meer omhooggaat duw ik Ine. Marcel helpt ook af en toe met duwen. Na Piarco fietsen we naar het noorden de bergen in.
Soms ligt er een paar honderd meter nieuw asfalt, soms een paar kilometer modderweg en dan weer kapotgereden asfalt dat vol met diepe gaten zit. De kwaliteit van de weg blijft de hele ochtend door wisselen. We genieten van de slingerweg door een fantastisch tropisch regenwoud. Op de slechte stukken weg fietsen we langzaam. Dat vinden we prima want daardoor zijn we nog langer op deze prachtige weg.
Een groot deel van de beklimming gaat de weg met 5 tot 8% omhoog. Ine kan lange tijd zelf omhoog fietsen. Ze heeft de afgelopen maand flink wat fietsconditie opgedaan. Bij de afslag van het Asa Wright Nature Centre staat een gesloten poort. Je kunt hier alleen op afspraak naar toe, staat er aangegeven. We vinden het niet erg om dit Centre over te slaan. We fietsen hier inmiddels al door prachtig regenwoud. Wel staat er een bankje op de afslag onder een afdak. Dat is een mooi moment om even te pauzeren. Tijdens de pauze regent het.

Niet veel later komen we bij de Las Lapas Lookout. Dit lijkt het hoogste punt van de weg te zijn op minder dan 600 meter hoogte. Dat is een meevaller, want we dachten dat het hoogste punt boven de 700 meter hoogte was. Op de Las Lapas Lookput genieten we van het uitzicht en we bestellen er bij een winkeltje ook wat te drinken en cake.
In de afdaling is de weg te slecht om lekker je fiets te kunnen laten rollen. Ook gaat de weg veel te snel naar beneden. We hoopten dat we tot de kust zouden kunnen afdalen, nu zijn we al snel weer terug op zeeniveau en moeten we diverse steile heuvels over voor we aan de noordkust komen.

Bij een afslag naar een dorp zie ik een fraai beschilderd bushokje. Ik wil stoppen om er een foto van te maken. Marcel roept achter me, doorrijden en snel schuilen in het bushokje. Snel parkeren we onze fietsen in het bushokje terwijl het stevig begint te regenen.
Gelukkig is de bui snel weer verdwenen. Ik moet Ine steeds vaker duwen. Twee kilometer voor Blanchisseuse zien we dat mijn track naar links een heel steile bergweg op gaat. We besluiten de hoofdweg naar het dorp aan te houden en daarmee een kilometer om te fietsen. Dit blijkt al snel een goede keuze, want we kunnen eindelijk 2 kilometer lang afdalen op prachtig nieuw asfalt.
In Blanchisseuse fietsen we een winkeltje voorbij, omdat we weten dat er iets verderop een klein restaurant is. Even later blijkt dat restaurant gesloten te zijn. We zijn de Nothern Range bergen overgestoken en fietsen nu aan de noordkust van Trinidad. Een prachtige kustweg langs de Caribische Zee. Het asfalt is ook prima hier, maar er zijn extreem steile heuvels. Ine heeft het zwaar. Dat is niet raar want diverse stukjes gaan 17% omhoog.

Na het gesloten restaurant zoeken we zelf een mooi schaduwplekje op. Na enkele fraaie villa’s is er een stukje bos. Terwijl onder ons de golven van de zee op de kust beuken kijken we tussen de palmbomen door uit op zee. In de verte zien we een rots uit zee uitsteken. Daar zien we, heel ver weg, pelikanen.
Na de pauze gaat het niet meer snel. We moeten een heuvel over van meer dan 100 meter hoog. Het is weer steil met af en toe stukken van 10%. Ik probeer Ine zoveel mogelijk omhoog te duwen, maar mijn arm begint moe te worden. Een klein stukje gaat Ine ook wandelen. Bij Las Cuevas stoppen we bij het strand voor de volgende pauze. Opeens zitten we in de zaterdagmiddag stranddrukte.
Het laatste stuk naar Maracas Bay hebben we een paar extreem steile heuveltjes en weer 1 grote heuvel van ruim 100 meter hoogte. Met moeite komen we over de laatste heuvels van de dag, terwijl we genieten van het prachtige tropische landschap.
Bij Maracas Bay Village zien we achter de prachtige palmstranden een klein winkeltje. Ine en Marcel doen er inkopen. Daarna eten we eerst een ijsje voor we foto’s maken op het strand en de laatste kilometer omhoog fietsen naar ons hotel.
We hebben het Maracas Bay View hotel geboekt met booking.com. Dit was het enige hotel dat we hier konden boeken. We vroegen ons al af waarom we in dit moderne land nog een zo een goedkope kamer konden boeken. Gisteren betaalden we 157 euro, vandaag maar 70 euro. Nu, het antwoord is dat we een soort van derdewereld hotelkamer hebben.

Het mooie van dit hotel dat het hoog boven Maracas Bay ligt en dat we een mega gaaf uitzicht hebben over de kust en het strand van Maracas Bay.  We hebben vandaag geen haai gezien, daarom is het mooi dat we nu wel haai met friet in het restaurant kunnen bestellen. Althans voor mij, Ine en Marcel gaan voor de kippenvleugels met friet.
Op het terras genieten we van het eten met het supergave uitzicht terwijl de zon langzaam onder gaat. Er vliegen nog een aantal grote papagaaien over. Twee papagaaien landen in de boom waaronder we zitten. Helaas vliegen ze ook meteen weer verder. Aan de kust onder ons zijn een paar vissers bezig met hun bootjes. Daar vliegen ook veel gieren en fregatvogels. Op de stranden zien we dat veel mensen naar de parkeerplaatsen lopen en terug naar huis gaan.

Dinsdag 15 juli 2025 Cocos Bay 84 km 730 hm
Nadat we gisteren van San Fernando aan de westkust naar de oostkust zijn gefietst, hebben we nu overnacht op Point Radix. Alle overnachtingen voor Trinidad hebben we thuis voor ons vertrek al geboekt. Op booking.com konden we in deze omgeving niets vinden. Via Airbnb hebben we een huisje voor 220 euro geboekt op Point Radix.

Het huisje heeft een woonkamer-keuken en een slaapkamer. Heel fris is het niet. Er zijn geen handdoeken, er is ook weinig bestek en dergelijke. Dus zou je zeggen voor 220 euro is dat een flop. Maar de ligging van dit huisje op een landgoed op het schiereiland Point Radix is schitterend. In de bossen is er op 100 meter van ons huisje een open plek op een 60 meter hoge klif met uitzicht over de Atlantische Oceaan.
De privé weg naar het landgoed heeft enkele steile hellingen. We kunnen ons laten wegbrengen naar de kust. Echter we besluiten om zelf te fietsen. Ik heb liever een paar extra heuveltjes, dan het gedoe om iemand met de auto hiernaartoe te laten komen. Misschien moeten we wel lang op de auto wachten en daarna weer al onze tassen en fietsen in en uit de auto laden.

Na een paar steile heuveltjes over een slechte weg komen we aan het strand en na een bocht om een kleine haven fietsen we over een vlakke kustweg. Twintig kilometer lang fietsen we dicht langs het strand met allemaal prachtig hoge kokospalmen. Voor we de kust verlaten nemen we een pauze op het strand.
We hebben zware benen vandaag. De warmte en het heuvelachtige terrein van Trinidad beginnen een beetje op te breken. Toch vallen de heuveltjes mee op het moment dat we richting Sangre Grande fietsen. Omdat het fietsen lekker gaat, besluiten we in het drukke dorp geen pauze te houden maar door te fietsen naar Matura.


Matura staat met dikke letters op onze kaart. We fietsen de eerste paar huizen met een winkeltje voorbij en dan komen we erachter dat we het dorp alweer uit fietsen. Gelukkig hebben we voldoende eten nog bij ons. Onder een paar bomen eten we de restanten van de broodjes die we gisteren gekocht hebben bij subway in Mayaro.
Na Matura komen we weer langs de Atlantische Oceaan. Dit keer is er geen vlakke route zoals vanochtend bij de Cocos Bay. De bergen van de Northern Range lopen hier door tot aan de oostkust. Marcel en ik nemen hier weer ieder een achtertas van Ine over. Marcel gaat voorop fietsen en Ine er achter. Ik fiets achteraan. Zodra Ine moeite krijgt met te steile of te lange hellingen duw ik haar omhoog.

De schitterende slingerweg die we fietsen gaat door tropisch regenwoud met af en toe uitzicht op de Atlantische Oceaan en enkele stranden. Halverwege de middag moeten we een kleine doorsteek maken over een uitloper van de Nothern Range. Hier klimmen we naar ruim 100 meter hoogte om vervolgens af te dalen naar de Caribische Zee.
Bij Togo heeft Marcel een appartement geboekt via Airbnb. Op het adres is een winkeltje. Het is niet duidelijk bij wie we ons moeten melden. Met wat hulp wordt er in de winkel naar de host gebeld.  Er komt iemand met de sleutel, zo wordt ons verteld. Maar ruim een uur later is er nog steeds niemand. Marcel heeft de host zelf ook al aan de lijn gehad. Verder is de man van de kapperszaak naast de winkel en de kassière van de winkel voor ons bezig. Maar nog steeds geen sleutel.
Na 1,5 uur komt er een man met een auto. We moeten hem volgen. In een zijstraat worden we naar een ander guesthouse gebracht. Echt geweldig is het niet, maar we zijn blij dat we voor vannacht een onderkomen hebben. En als we de prijs vergelijken met bijvoorbeeld Brazilië zou ik zeggen dat we daar voor de helft van het geld een mooiere kamer zouden krijgen.

Voor mij is dit de eerste keer dat ik via Airbnb iets heb geboekt. Het is niet een heel erg goede ervaring. Als ik dit hier op Trinidad vergelijk met de overnachtingen die ik via booking.com heb geboekt dan heb ik bij Airbnb twee keer zoveel betaald voor een vergelijkbare overnachting.
Morgen fietsen we naar Grande Riviere en terug en overmorgen fietsen we terug naar Piarco, waar onze fietsdozen staan. Vrijdag vliegen Ine en Marcel terug naar huis. Ik vervolg mijn reis naar Grenada.
We hebben in Trinidad 420 kilometer met 4771 hoogtemeters.








* Vliegreis € 1510 verdeeld over 38 nachten € 39,74
* Eten en drinken € 24,95
* Overnachten € 43,09
* Diverse € 3,33 (inpakken fietsen € 55, taxi vliegveld € 15)

* Bergweg door tropisch regenwoud van Arima naar Blanchisseuse
* Noordkust bij Maracas
* Cocos Bay
* Kustweg van Sangre Grande naar Grand Riviere

Ook fraai waren:
* Uitzicht vanaf hotel Maracas
* Uitzicht Airbnb Point Radix

De hoogtepunten voor de hele reis met Ine en Marcel:
* Rio de Janeiro en uitzicht Corcovado
* Boottocht Belém naar Macapa
* Paramaribo en de plantages
* Berg en kustwegen van Trinidad