Zaterdag 19 juli 2025 Grenada 92 km 1855 hm
De laatste week van deze reis lijkt met 5 keer vliegen en maar 3 fietsdagen meer op een vliegvakantie dan op een fietsvakantie. Na mijn bezoek aan Trinidad lijkt het me ontzettend gaaf om nog een paar kleine Antillen van de bovenwindse eilanden aan te doen.
Uiteindelijk wil ik alle landen in het Caribisch gebied bezoeken, maar ik vind het ook wel veel gedoe om telkens na het bezoek van een ministaatje weer mijn fiets te moeten inpakken en urenlang rond te hangen op vliegvelden om telkens maar 1 dag te kunnen fietsen.

Daarnaast kan het ook nogal duur zijn. Ik heb nu gekozen om Grenada, Barbados en Saint Lucia aan te doen omdat ik hiervoor een betaalbaar ticket kon vinden. Na afloop vlieg ik terug naar Trinidad om van daaruit met KLM weer terug naar Amsterdam te vliegen.
Ik ben nu op Grenada. Mijn fiets is gisteren in de avond niet aangekomen omdat Caribbean Airlines een heel aparte methode heeft om om te gaan met een vol vliegtuig. Omdat er in het propellervliegtuig niet genoeg ruimte is voor handbagage voor alle passagiers werd alle passagiers bij de gate gevraagd om de zware handbagage gratis als ruimbagage mee te nemen.

Doordat er hierdoor meer ruimbagage was, was er niet meer genoeg ruimte in het ruim voor alle bagagestukken. Caribbean Airlines heeft de regel dat als je eerste bagagestuk later aankomt dat de vliegtuigmaatschappij ervoor moet zorgen dat dit afgeleverd moet worden. Het tweede bagagestuk moet de passagier zelf op komen halen. Dus je begrijpt het al, Caribbean Airlines heeft alle tweede bagagestukken achter gelaten.
Ik logeer twee nachten in een appartement in een beach resort aan het prachtige Morne Rouge Beach. Vanaf het balkon van mijn appartement kijk ik uit over de tuin en deels over zee. Voor ik actie ga ondernemen om mijn fiets terug te halen, ga ik eerst op het strand ontbijten. Bij de zeer behulpzame receptie hebben ze me verteld dat om 8 uur de volgende vlucht vanuit Port of Spain aankomt.
Na het ontbijt lukt het me niet om Caribbean Airlines te bereiken. Bij de receptie gaan ze voor me bellen. Ze blijven het een half uur proberen. Gelukkig blijkt dat mijn fiets is aangekomen. Hoewel ze me vertellen dat ik het beste de bus kan nemen naar het vliegveld, vraag ik ze toch om een taxi te bellen voor me. Ik wil vandaag nog mijn rondje op het eiland fietsen, want morgen vlieg ik weer verder naar Barbados. De eerste taxi vinden ze te duur, daardoor bellen ze nog een paar andere taxis. Uiteindelijk wordt er een prijs van 30 US dollars afgesproken voor de heen en terugreis naar het vliegveld.

Om 10.15 uur ben ik op het vliegveld. Bij de balie van Caribbean Airlines staat vanaf 8 uur een andere passagier te wachten op de bagage. Ik meld me bij de balie en gelukkig gaan we meteen de bagage ophalen. We moeten eerst gescand worden om weer achter de douane bij de bagageband te komen. Daar staat in een aparte ruimte onze bagage. Bij de douane moet mijn fiets eerst door de scanner en daarna rij ik snel terug naar het beach resort.
Ik wil geen seconde meer verliezen en zet meteen mijn fiets in elkaar. Rond 11 uur vertrek ik 4 uur later dan gepland. Na een half uur fietsen kom ik bij de haven van Saint George. Het regent een beetje maar de zon schijnt ook. Het zicht op Saint George en Fort George is schitterend.  Aan de andere kant van de haven fiets ik over super steile weggetjes door de binnenstad.

Naar het noorden toe fiets ik langs de westkust. Boven de bergen van het binnenland hangen regenwolken. Soms waait er een regenwolk over en fiets ik even in de regen. Eén keer stop ik zelfs 10 minuten en wacht ik onder mijn paraplu tot de bui weer over is.
De kustweg is een fantastische slingerweg die steeds heuvelop en heuvelaf gaat met prachtige uitzichten over de Caribische Zee en de kust. Vlak voor Gouyave volgt mijn track niet de kustweg. Er staat een pion op de kustweg. Ik vraag me af of de kustweg is afgesloten. Google maps geeft aan dat je deze weg niet kunt nemen. Om geen risico te lopen vast te lopen op een afgesloten weg kies ik ervoor om de weg door het binnenland te nemen. Dit is een flinke kuitenbijter. Op weg naar Mount Nesbit gaat het tot 22 procent omhoog.

Gouyave is een leuk kustplaatsje. Het is gezellig druk op de hoofdweg door het marktdorp. Omdat de baan met de tekst no parking vol staat met geparkeerde auto’s is het filerijden door het dorp.
Voor ik bij de noordkust aan kom loopt mijn route eerst een stukje het binnenland in. Ik ben hier gelukkig al ten noorden van de regenwolken die boven de bergen hangen. Net als de hele dag al word ik gesloopt door de vele steile hellingen met soms meer dan 15 procent.
Vlakbij Leapers Hill kom ik aan de noordkust. Ik fiets door een levendig stadje. Op steeds meer plaatsen zijn alle cafés vol met voornamelijk mannen. Ook zijn er veel stalletjes waar men vlees op de BBQ aan het braden is. Na 50 kilometer zie ik voor het eerst een pinautomaat met het visa logo. Ik haal geld uit de pinautomaat en in het volgende dorp koop ik een fles water en een flesje cola. Ik krijg ook een banaan gratis mee.

Verderop aan de oostkust neem ik onder de palmen een korte pauze. Ik begin me zorgen te maken of ik nog wel voor het donker is terug bij het beach resort zal zijn. Mijn track langs de oostkust is minder bergachtig tot aan de beklimming naar Grand Etang.
Ook op de lange klim naar het op bijna 600 meter hoogte gelegen bergmeer zitten steile hellingen. Ik merk dat ik weinig pauze heb gehad vandaag en dat klimmen in de tropen best pittig kan zijn. Ik heb natuurlijk geen zware fietstassen op deze dagtocht, toch ben ik blij als het even hard gaat regenen. Nu moet ik even verplicht pauze houden in een bushokje. Tien minuten lig ik op een bankje in het bushokje, daarna is het weer bijna droog en moet ik weer verder.
Op de bergweg begin ik echt moe te worden. Ik hoop dat ik op tijd boven ben om nog voor zonsondergang te kunnen afdalen. Het begint gevaarlijker te worden op de weg. Het lijkt wel of er steeds meer feestvierende dronkaards onderweg zijn. Aan de beklimming lijkt geen einde te komen. Mijn kleren zijn zoals al zo vaak de afgelopen weken drijfnat van het zweet en de regen.

Ik neem even een korte pauze om te kijken op mijn telefoon hoe ver het naar de top is. Nog ruim 2 kilometer zie ik. Vlak voor de top is het bij Grand Etang superdruk op de weg. Er staat een bandje muziek te maken en er staan eet en drinktentjes. De laatste kilometer bergop fiets ik met muziek op de achtergrond.
Eindelijk ben ik op de top en kan ik afdalen naar Saint George. De afdaling is niet fijn. De weg gaat veel te steil naar beneden. Op het slechte asfalt trek ik hard aan mijn remmen en fiets ik lang maar langzaam naar beneden. Daarna volgt er in de afdaling nog een korte steile klim. Maar gelukkig blijkt dat ik mijn route nog een klein stukje kan inkorten en op 5 kilometer voor mijn beach resort zie ik de zon in de zee zakken.
Terwijl het donker wordt kom ik uitgeput aan. Grenada was een schitterend fietsland met prachtige berg en kustwegen en leuke plaatsjes onderweg. Op mijn balkon rust ik eerst uit, voor ik ga douchen en natuurlijk uiteten in het restaurant op het strand.

 

Maandag 21 juli 2025 Barbados 104 km 1100 hm
Vandaag staat er weer een fietstocht op mijn programma door een ministaat. Even na 7 uur meld ik me bij de receptie van Clearwater appartment in Christ Church. Ik ben gisteren in de avond aangekomen en moet het appartement nog betalen. Gelukkig is er zo vroeg al iemand aanwezig. Daarna kan ik mooi vroeg vertrekken.
Op 100 meter van mijn appartement kom ik op de Enterprise Coast Road. Een kilometer verderop ben ik bij Enterprise Beach. Onder de bomen achter het strand is een groep mensen een work out aan het doen. Iedereen heeft een stok in zijn hand. Even verderop kan ik geld pinnen, zodat ik gelukkig verder kan met Barbados Dollars op zak.

Barbados is een dichtbevolkt eiland. Het kustgebied van de zuidwest kant is een stedelijk gebied. Op een weg door de stad fiets ik naar het noorden. Tussen de bebouwing zie ik steeds kleine stranden. Af en toe is er tussen de huizen een parkje met strand daarachter. Ik stop een paar keer. Helaas is het door de bewolking lastig om foto’s te maken met turkoois blauw zeewater.
Na een uur fietsen kom ik bij de hoofdstad Bridgetown. Na de haven fiets ik kris kras door de gezellige binnenstad. Na Bridgetown volgt er een stukje met iets meer verkeer. Op weg naar Speightstown kom ik steeds meer langs prachtige estates.

Bij een restaurantje langs een kleine promenade aan de kust, loop ik naar binnen om een ontbijt te bestellen. Ontbijt bestellen moet bij de balie. Ze hebben niet een ontbijt wat me lekker lijkt. En ik schrik van de prijzen. Het goedkoopste broodje is 38 dollars en jus is 12 dollar. Voor een prachtige plek aan zee zou ik wel extra geld over hebben, maar hier heb ik geen zin in.
Iets verderop ben ik bij een eettent te vroeg om eten te bestellen. Wel kan ik er voor 4 dollar een verrukkelijk stuk cake kopen. Na 30 kilometer fietsen volgt er een pittige kleine helling. Ik verlaat de kust en kom in het landelijke gebied in de noordpunt van het eiland. Plotseling fiets ik door een rommelig landschap met kippenschuren, koeien, geiten en suikerrietvelden. Het gebied is een stuk armer. In de dorpjes staan armoedige kleine huisjes, half afgebouwde huizen en braakliggende percelen met een hoop afval erop.


Bij een barretje wil ik gaan zitten om wat frisdrank te drinken. Er staat een bordje dat illegale drugs er niet toegestaan zijn. De vervelende geur van de legale drugs doet me besluiten om er alleen een flesje drinken te kopen. Een paar kilometer verder staat er op een kruising een grote boom. Hier ga ik op een bankje zitten om mijn cake verder op te eten.
Na deze pauze is het gedaan met de bijna vlakke route. Er volgen steeds meer extreem steile hellingen aan de westzijde van het eiland. Op een gegeven moment gaat mijn route naar de kust. Ik fiets recht op een regenbui af. Ik draai om en fiets eerst een stuk verder naar het zuiden om pas daarna naar de kust af te dalen. Het lukt me om op deze manier om de bui heen te fietsen.

Als ik een stoomtram zie rijden, weet ik dat ik vlak bij St Nicholas Abbey ben. Bij het vertrekpunt van de stoomtrein eet ik een broodje. De rondleiding door de Abbey is met een rum proeverij. Als niet alcohol-drinker heb ik geen zin in een proeverij en 70 dollar voor een rondleiding waarvan ik een deel niet wil meedoen vind ik te duur. Over de rustige slechte wegen fiets ik langs de westkust naar het zuiden. Het fietsen over de steile wegen gaat langzaam. Normaal win je tijd door af te dalen, maar op de steile hellingen met slechte wegen ben ik vooral druk met mijn remmen inknijpen.
Na een dorp met een paar schitterende muurschilderingen, zie ik een regenbui aankomen. Links van de weg is een restaurant waar ik wil gaan schuilen. Het is helaas gesloten. Ondertussen hoor ik de regen snel naderen. Ik ren naar een bushokje aan de overzijde van de straat. Na tien minuten liggen op het bankje van het bushokje is het weer droog en kan ik weer verder. Er volgen nog enkele regenbuien en veel steile hellingen. Ik begin me zorgen te maken of ik wel op tijd terug ben bij mijn appartement. Met nog ruim 20 kilometer te gaan kom ik op ruim 200 meter hoogte op een veel vlakkere weg. En met de oostenwind in de rug fiets ik toch nog makkelijk terug naar de zuidwest kant van Barbados.

In de stadsdrukte vlak bij Enterprise Beach bestel ik een vismaaltijd. Na het eten valt me op dat ik nog een uur voor zonsondergang ben. Net als eerder op deze reis gaf mijn telefoon de tijd niet goed aan. Dat werd toen opeens gecorrigeerd. Dit gebeurt vandaag dus weer. Ik had dus helemaal geen haast.
Omdat het nog lang niet donker is als ik bij het appartement aan kom, besluit ik terug te wandelen naar Enterprise Beache. Bij de stalletjes koop ik daar fruit voor vanavond en morgenochtend. Ik ben zo stom om mijn paraplu niet mee te nemen. Zo moet ik toch weer 10 minuten schuilen in een bushokje op de terugweg.
Barbados is heel anders dan Grenada en Trinidad. Het is best een aardig eiland, maar Grenada en Trinidad vind ik veel mooier.

Woensdag 23 juli 2025 Saint Lucia 51 km 1554 hm
Ik ben in de wijk Sance Soucis van de hoofdstad Castries. Ik ben dus op Saint Lucia. Aan de haven liggen enkele overheidsgebouwen. Daarachter is de straat waar ik een appartement heb voor 2 nachten. Aan de straatzijde is een poort. Achter de poort moet ik steil een trap op door een fraai verzorgde tuin. Vanuit de ruime kamer en keuken heb ik aan 3 zijden uitzicht over de omliggende tuinen en huizen.

Iets na 6 uur vertrek ik al. Ik denk dat ik vandaag heel veel hoogtemeters moet gaan maken om een rondje van 135 kilometer op dit eiland te fietsen. Bij de haven is men de dranghekken en rommel van het zomercarnaval aan het opruimen. Toen ik gisteren op het einde van de middag aan kwam heb ik nog een stukje van de carnavalsoptocht gezien.  Er waren vooral veel schaars geklede hossende vrouwen.
Al snel begint het een beetje te regenen. Na verloop van tijd komen er ook een paar stevige buien. Terwijl ik over prachtige bergwegen fiets, worden mijn kleren steeds natter van de regen en zweet. Af en toe fiets ik een stukje met mijn regenjas aan. Soms schuil ik onder een afdak en af en toe sta ik onder mijn paraplu langs de weg.

De weg door de tropisch groene omgeving is echt schitterend. Er zijn uitzichtpunten met uitzicht over de bergen en de zee. Ik kom ook door de prachtig gelegen dorpen Anse en Canaries. Na Canaries begin ik aan de beklimming van de hoogste heuvel van vandaag. De wegen op Saint Lucia zijn minder steil dan de wegen op Grenada en Trinidad. Maar halverwege de beklimming kom ik toch op een stuk met 15 procent stijging. Het is inmiddels weer hard gaan regenen. Ik sta met de paraplu langs de weg. Ik bedenk me dat ik net zo goed dit steile stuk kan wandelen onder de paraplu. Zo loop ik langzaam naar boven. En ook al ben ik onder de paraplu, ik word toch nat van het zweet en opspattend water.
Eenmaal boven is net even bijna droog. Ik daal rustig af richting Soufriere. Voor het plaatsje is er een uitzichtpunt met schitterend uitzicht over Soufriere en de Petit Piton op de achtergrond. Ik ben blij dat ik tussen alle regenwolken in toch nog even een Piton in het zicht krijg.

Ook al sta ik onder een afdak, foto’s maken is lastig. Er is nu weer veel miezer regen en er komen steeds weer druppels op mijn cameralens. Op de strand van Soufriere maak ik nog enkele foto’s. Daarna begin ik aan de op een na hoogste beklimming van vandaag. Vlak bij de top begint het weer harder te regenen.
Ik ga schuilen bij een restaurant. Als het heel hard begint te regenen bestel ik eten.  Het uitzicht op deze plek zou normaal fantastisch zijn. Vandaag zie ik vooral regenwolken. De roti is echt heerlijk. Ik zie ook dat het al één uur geweest is. Met dit weer zal ik niet mijn route af kunnen fietsen. Ik informeer bij de vrouw achter de bar over de mogelijkheden.
De vrouw kan voor een taxi zorgen. De prijs is 250 eastern carribean dollars. Zoveel heb ik niet meer. Ik vraag of het ook kan met mijn laatste us eastern carribean en  dollars. Dat is bij elkaar maar 212 eastern carribean dollar. Volgens de vrouw moet ik dan maar onderweg gaan pinnen. Zo spreken we het af. En even later komt er een jonge man naar de naast het restaurant geparkeerde auto. Even later zit ik kostmisselijk in een auto op een slingerende bergweg.

Als ik de taxirit heb overleefd komt er een probleem. De taxichauffeur wil 375 dollar. Ik vertel hem dat we dat niet hebben afgesproken. Er volgt een discussie en hij vertelt me tot twee keer toe dat hij me vanavond in het appartement komt opzoeken. Ik weet niet wat ik met deze bedreiging moet. Het gaat maar om geld en uiteindelijk leg ik al mijn US-dollars en eastern carribean dollars neer.
Terug in mijn appartement vertel ik mijn host wat er is gebeurd. Via mijn gps en maps zoeken we op welk restaurant het is geweest waar ik vertrokken ben. Ze gaat de eigenaar bellen en later de politie en ook nog naar de toeristen board. Ik krijg ook 2 keer de politie aan de lijn. De tweede keer bieden ze hun excuses aan dat ze het niet kunnen afhandelen. Ze moeten eerst de vrouw achter de bar te pakken krijgen. Het is een crimineel familielid waarmee ik op stap ben gestuurd.
Erg fijn vind ik deze situatie nu niet. Ik heb geen zin om nog ergens naar toe te gaan. Mijn host is een heel aardige vrouw en ze regelt voor morgen vervoer voor me. Ik heb inmiddels geen US-dollars meer om morgen mijn taxi in Trinidad te kunnen betalen. Daar moet ik dan maar eerst met mijn tas en fietsdoos naar de atm wandelen voor ik de taxi kan betalen.
Op de 3 eilanden heb ik 247 kilometer gefietst met 4509 hoogtemeters. Met vier extra vluchten in een week tijd is het wel een aparte reis. Toch vind ik het leuke eilanden en om er rond te fietsen. Ik heb steeds maar één dag gefietst en één dag de tijd genomen om te vliegen. Dat zou ik de volgende keer ook weer doen.
Nu ik al weken in het regenseizoen onderweg ben zonder vertraging is het ook niet echt een tegenvaller dat ik vandaag niet de gehele route heb kunnen fietsen. Voor ik deze trip boekte wist ik al dat dit een keer kon gebeuren en ik heb er bewust voor gekozen om maar kort in deze mini eilandstaten aanwezig te zijn.


De hoogtepunten waren:
* Saint George´s Grenada
* Westkust Grenada
* Morne Rouge Beach Grenada
* Westkust met Piton Saint Lucia

Ook fraai waren:
* Zomercarnaval Saint Lucia
* Uban Oases appartement Saint Lucia

Alles bij elkaar heb ik in de 7 dagen op Grenada, Barbados, Saint Lucia en Trinidad per dag € 312,85 uitgegeven.

* Vliegreis € 1066 verdeeld over 7 nachten € 152,29. (Dit zijn extra vliegreizen exclusief reis heen en terug van Amsterdam.)
* Eten en drinken € 32,71
* Overnachten € 81,71
* Taxi € 46,14

Al met al was deze laatste week toch wel een leuk, maar zeker ook een duur extra uitstapje ten opzichte van de reis met Ine en Marcel. Omdat ik nu alleen onderweg ben zijn de hotelkosten 2 keer duurder en het vele vliegen inclusief airport taxis maakt de reis helemaal duur. Voor 8,87 euro per kilometer lijkt het helemaal duur. Aan de andere kant kun je misschien voor 600 euro geen land bezoeken dat ver weg ligt.