Maandag 7 juli 2025 Guyana 110 km 48 hm
Zaterdag dachten we alles goed geregeld te hebben voor de grensovergang van Suriname naar Guyana. We waren vroeg vertrokken in Nieuw Nickerie en rond 9 uur kwamen we aan op de grens. De ferry vertrekt om 10 uur, dus een uur de tijd om ticket voor de ferry te kopen en paspoort te laten stempelen. Bij een douanière laten we onze paspoorten, gele koorts vaccinatie en IFC-code zien. Op het IFC-formulier hadden we bij binnenkomst van Suriname al aangegeven waar en wanneer we Suriname weer zouden verlaten. Toen bleek dat we ook voor vertrek uit Suriname opnieuw een formulier online hadden moeten invullen. Omdat alleen Marcel internet heeft op zijn telefoon moest hij snel 3 formulieren invullen.

Even later bleek dat we de ferry niet op mochten gaan als we niet ook voor Guyana online een formulier hadden ingevuld. Terwijl de slagboom voor de ferry al naar beneden was, moest Marcel ook voor Guyana formulieren gaan invullen. De douanière heeft ons toen geweldig geholpen door op haar telefoon mijn formulier in te vullen en Marcel te helpen. Wat een stress was dat allemaal om aan boord te komen. Bij de douane in Guyana bleek Marcel een foutje gemaakt te hebben en kon hij daar ter plaatse het formulier voor hemzelf nog een keer opnieuw invullen.
We hadden verwacht dat er weinig verschil zou zijn tussen Suriname en Guyana. Beide landen zijn een Nederlandse kolonie geweest. En net als in Suriname zijn er in Guyana plantages geweest en na de afschaffing van de slavernij zijn er contractarbeiders uit Azië gehaald. Toch hadden we gisteren het gevoel in een knotsgekke drukte te zijn aangekomen. Na het rustige Suriname waren we echter plotseling in een oneindige lintbebouwing met bedrijvigheid terecht gekomen.

Net als in Suriname staan er hier af en toe huizen die door gebrekkig onderhoud op in storten staan. Het verschil is hier dat de meeste huizen zijn vervangen door zo groot mogelijke kitsch huizen in allemaal bonte kleuren. De huizen lijken op de nieuwbouwwoningen in India met veranda’s achter kitsch zuilen en hekwerken met ornamenten. Aan de straat zijn er bij de nieuwe huizen ook al net zo bonte hekwerken met poorten.
In elk dorp is er iets meer verkeer op de weg. Tot nu toe leek heel Guyana een dorp waar geen einde kwam en dus is er altijd meer verkeersdrukte. Daarbij is er in Guyana veel meer bedrijvigheid met winkels en bedrijven. Langs de weg staan veel tractoren en machines voor de rijstoogst. En helemaal lelijk zijn de plaatsen met garages, waar langs de weg allemaal autowrakken staan.  Al met al is er een einde gekomen aan het wekenlang fietsen op rustige wegen.

Na een karig ontbijt van brood met chips en water op onze hotelkamer vertrekken we al vroeg uit ons hotel in New Amsterdam. Behalve de plaatsnaam en een straat met de naam ¨Vrijheid Street¨ is er hier niets wat ons aan een oud Nederlandse kolonie doet denken. De veerverbinding die op onze gps-kaart staat werkt niet meer. We moeten hierdoor 10 kilometers om fietsen via een brug. Als we richting de brug fietsen zijn we blij dat we door de rustige rijstvelden fietsen en niet door de drukke lintbebouwing die we gisteren hadden.
Net voor de brug is er een weegbrug. Hier worden we staande gehouden door een agente. We mogen de brug niet over fietsen. De agente vertelt ons dat ze de eerste vrachtwagen die op de weegbrug komt zal vragen om ons naar de overzijde te brengen. We vragen ons af hoelang dit zal gaan duren. We beginnen met liften. Na 10 minuten stopt er een busje die achterin vol ligt met verse vis op de bodem. Drie fietsen en 3 personen passen er helaas niet bij. Na twintig minuten rijdt er een mini vrachtwagen de weegbrug op.

Wij mogen meerijden. In de open achterbak passen net onze fietsen en fietstassen. Ine en Marcel kunnen in de cabine. Ik moet samen met één van de mannen uit de vrachtwagen achter in de kleine laadbak plaats nemen. De brug blijkt geen echte brug maar meer een weg over een aantal pontons. De rit bestaat uit veel gasgeven en weer afremmen en we rijden over allemaal hobbels. Ik denk dat fietsen veiliger geweest zou zijn en ik ben blij om zonder uit de laadbak te vallen aan de overzijde aan te komen.
Tussen de lintbebouwing zijn er meer stukken met rijstvelden of akkers dan gisteren. Het is iets rustiger op de weg met verkeer. Ook de huizen zijn wat minder uitbundig gebouwd. Al met al is het allemaal iets rustiger. Na 25 kilometer stoppen we voor een supermarktje. Op een bankje in de schaduw eten we kaas met brood.
Als je de bebouwing of bevolking hier ziet, dan doet je dat zeker niet aan Nederland denken. Op mijn kaart zie ik ten zuiden van New Amsterdam de plaatsnamen Schepmoet, De Velde en New Dageraad staan. Net als in Suriname zijn er voor de afwatering allemaal kanalen en sloten met sluisjes. Er staat geen gras, maar de groene rijstvelden lijken daar wel op. Zo wanen we ons toch af en toe in een Nederlandse polder. Die polder staat dan wel weer vol met prachtige palmbonen en af en toe bananenbomen.

Na 50 kilometer nemen we onze tweede pauze. Naast een tankstation heeft iemand een soort van tweede wereld versie van een fastfoodrestaurant proberen te maken. Het is wel wat lastig om eten te bestellen. Het is niet duidelijk wat er allemaal besteld kan worden en we moeten eerst bij het tankstation in de rij gaan staan om eten te betalen. Bij de kassa weet men ook niet goed wat er vandaag allemaal uit de keuken komt. Ik bestel kip met rijst en met het bonnetje ga ik terug naar het restaurant. Het blijkt dat ik alsnog van alles kan kiezen, maar ik versta de mensen niet. Gelukkig komt er toch iets met pittige plakrijst en kip uit de keuken. 0p de heerlijke bankjes in de schaduw eten we de rijst op samen met een fles cola en een fles jus d´orange.
Bij een brug over een rivier hebben we zicht op een oude brug die deels al is ingestort, maar ook nog in gebruik is door vissers. Ik maak enkele foto’s van de kleurrijke vissersboten die zijn aangemeerd aan de brug. Een jonge man begint te roepen dat ik ook foto’s van hem moet maken en dat ik bij hem langs moet komen. Ik steek mijn duim naar hem op en fiets weer verder.

Op een plaats hebben we even gescheiden rijbanen. Hier heeft men een boom met plankwortels laten staan en beide rijbanen eromheen gelegd. Iets verderop komen we aan zee. We stoppen even en lopen de zeedijk op om naar de Atlantische Oceaan te kijken. We staan op de dijk net naast één van de vele sluisjes. Ine stoort zich aan het afval dat hier overal ligt.
Als we Georgetown in fietsen zijn we al veel plaatsnaambordjes gepasseerd met Nederlandse namen als Naarstigheid, Onderneeming, Onverwagt, Jacoba, Weldaad, De Kinderen en Nooten Zuil. Het laatste uur is het druk op de weg. We zijn hier een paar dagen eerder dan gepland en hopen nog een reisje te kunnen maken naar de Kaieteur watervallen. We fietsen langs een reisbureau. Het blijkt helaas gesloten te zijn.

We hebben voor de komende 4 nachten een appartement gehuurd in een woonwijk net buiten het centrum. Het appartement is een benedenwoning. De beheerder vertelt dat het reisbureau waarschijnlijk gesloten was omdat het een feestdag is. De kleurrijke wijk van onze benedenwoning maakt een wat armoedige indruk. Er ligt ook een zwerver voor de deur. De benedenwoning ziet er keurig uit en is met bijna 100 m2 ook lekker groot met 2 slaapkamer en 2 badkamers en een ruime keuken en woonkamer.
Op het einde van de middag loop ik met Marcel naar een kleine supermarkt. Naast de supermarkt is een Chinees afhaalrestaurant. Daar bestellen we ook meteen eten voor in de avond. Af en toe rijdt er een auto door de straat met veel te harde muziek en af en toe loopt er een paard met wagen door de straat.
Omdat er geen mogelijkheid meer is om naar de Kaieteur watervallen te gaan, blijven we nog 3 dagen in ons prettige appartement in Georgetown. We fietsen 2 keer naar de stad. We pakken onze fietsen in fietsdozen. Ook pakken we onze bagage in voor de vlucht naar Trinidad.

We hebben 216 kilometer gefietst met 122 hoogtemeters. We hebben maar een klein stukje gefietst door dit grote land met maar heel weinig wegen. Echte hoogtepunten waren er niet. Toch hebben we ons prima vermaakt met het fietsen door tropische polderlandschappen met Nederlandse plaatsnamen. Net als Suriname is ook Guyana een multi culti land met mensen die uit Azië en Afrika gehaald zijn. In Georgetown zijn er enkele fraaie gebouwen en een druk marktleven
.
Alles bij elkaar hebben we in de 6 dagen in Guyana per dag per persoon € 102,23 uitgegeven.

* Vliegreis €1510 verdeeld over 38 nachten € 39,74
* Eten en drinken € 20,61
* Overnachten € 31,50
* Diverse € 10,38 (ferry grens € 60, taxi vliegveld € 127)